วันนี้ครึ้มอกครึ้มจาย ไงก็ไม่รู้เอา D80 มาขัดๆ ถูๆ ทำความสะอาดซะหน่อย

แล้วอยู่ๆ เกิดความคิดอยากเช็คจำนวนว่าเรากดไปแล้วเท่าไหร่ขึ้นมา เหอๆๆ เลยลองหาดูใน Web ว่าเค้าเข็คอย่างไงกัน เลยไปเจอโปรแกรม Previre Extractor มาลองดู

โอ้ววววว... พระเจ้า ซื้อกล้องมา วันที่ 9 สค 2550, 4 เดือนกว่าๆ ถึงวันนี้ 22 ธค 2550 ล่อกดไปแล้ว 11182 รูปแล้ว เยอะมากๆๆๆๆ



เทียบกับน้องอีกคนซื้อ D50 มา ปีกว่าแล้วกดไป 12000 กว่าๆ เอง เหอๆๆๆๆ... มาคิดๆ แล้วตรูถ่ายอารายเนี๊ยะ เดือนล่พตก 3000 รูปเลยเหรอ เหอๆๆๆ แล้วรูปมันหายไปไหนหมดหว่า เหอๆๆๆ งงเจงๆ

   เนปาลลลล.....

ฉานจาได้ไปเนปาลแล้วววววว... หลังจากที่ล้มแผนมา 1 ปี เต็มๆ ในที่สุดพระเจ้าก็ทรงเห็นใจ ให้เราได้ไปแล้ว
จะถ่ายรูปมาให้อิ่มเลยคอยดู

ถ้าพูดถึงเมืองเล็กๆ ที่อยู่ทางภาคเหนือของลาว “หลวงพระบาง” หลายๆ คนคงจะคุ้นเคยกับชื่อของเมืองนี้ ดีแต่จะมีซักกี่คนที่ได้สัมผัสถึงกลิ่นไอและวัฒนธรรมที่ยังมีชีวิตอยู่ของเมืองมรดกโลกแห่งนี้

ด้วยระยะทางที่ไม่ไกลจากประเทศไทย การเดินทางที่ค่าใช้จ่ายไม่สูงเกินไปประกอบกับวิถีชีวิตที่เรียบง่ายและไม่วุ่นวายเลยทำให้หลวงพระบางเป็นเมืองในฝันของหลายๆ คนที่อยากจะไปเยือนให้ได้ซักครั้งหนึ่งในชีวิต กับการเป็นมรดกโลกของหลวงพระบางนั้นหลายๆ คนมองเพียงแค่วัตถุ บ้านเรื่อนเท่านั้นที่ได้รับการยกย่องให้เป็นมรดกโลก แต่ความจริงแล้วความเป็นมรดกโลกของหลวงพระบางมีมากกว่าสิ่งที่เราได้เห็น แต่หมายรวมถึงวัฒนธรรม วิถีชีวิตของผู้คนที่ใช้ชีวิตอยู่ในเมืองเล็กๆ แห่งนี้ด้วย  วัฒนธรรมที่ยังคงอยู่ของหลวงพระบางจึงเป็นสิ่งที่ดึงดูดนักท่องเที่ยวจากทุกมุมโลกให้มาสัมผัสกับวิถีชีวิตและบรรยากาศที่ยังคงเหลืออยู่จริง ภาพของบ้านเรือนที่และวัดมากมายที่ซ่อนตัวอยู่ทุกๆ มุมของเมืองนี้สามารถบอกได้ทันทีว่าวิถีชีวิตของผู้คนที่นี้ใกล้ชิดกับศาสนามากขนาดไหน

สิ่งที่ผู้คนมากมายต่างหลั่งไหลมาที่หลวงพระบาง นั้นเป็นเพราะเสน่ห์ของเมืองที่ศาสนาใกล้กับวิถีชิวิตของผู้คน ภาพของพระที่ออกบิณฑบาตตอนเช้า ของทุกวันเป็นแถวยาว เป็นหนึ่งในเสน่ห์และวัฒนธรรมของเมืองนี้ หากลองมองย้อนกลับไปภาพเหล่านี้คงเป็นภาพที่คุ้นตาของผู้คนในเมืองนี้ และเป็นกิจวัฒของผู้คนที่นี้ที่สืบต่อกันมาหลายชั่วอายุคน จนเป็นขนบธรรมเนียมของผู้คนที่นี้ไป ไม่ว่าจะมุมใดของหลวงพระบางเราสามารถที่จะพบเห็นวัดน้อยใหญ่ที่ซ่อนตัวอยู่ทั่วเมือง ถ้าเรามองให้ดีศิลปะหลายแขนงถูกถ่ายทอดออกมาในรูปของสถาบัตยกรรมที่ยังคงเหลืออยู่ตามวัดต่างๆ ที่ตั้งอวดสายตาของนักท่องเที่ยวให้หลงไปกับบรรยากาศของศิลปะที่มีอยู่รอบๆ ตัว ประกอบกับภาพของพระ เณรที่ปฏิบัติกิจชองตน มากมายที่จำวัดอยู่ตามวัดต่างๆ คงเป็นภาพปกติสำหรับคนที่นี้ แต่สำหรับนักท่องเที่ยวที่มายังเมืองเล็กๆ แห่งนี้คงเป็นภาพที่น่าตื่นตาอย่างยิ่งที่ได้เห็น 

อีกหนึ่งในหลายๆ กิจกรรมของการไปเยือนหลวงพระบางได้แก่การได้ปั่นจักรยานไปรอบๆ เมืองเล็กๆ แห่งนี้เพื่อที่จะได้เยี่ยมชมสถานที่ต่างๆ และวัดเชียงทอง วัดที่เป็นเหมือนสัญลักษณ์ของหลวงพระบาง เป็นอีกที่หมายหนึ่ง ที่นักท่องเที่ยวทุกคนพลาดที่จะไปเยี่ยมและสัมผัสบรรยากาศของวัดแห่งนี้ ด้วยศิลปะที่งดงาม สถาบัตยกรรมที่โดดเด่นที่รอดจากการทำลายของการเวลา จึงทำให้วัดแห่งนี้ได้ปรากฏตามสื่อต่างๆ อย่างต่อเนื่อง และหากได้มองลึกลงไปเรายังสามารถพบกับความสงบและความศรัทธาของผู้คนต่อวัดนี้อยู่ด้วย

นักท่องเที่ยวที่เดินทางท่ยังหลวงพระบางคงจะพลาดไม่ได้กับการได้สัมผัสกับวิถีชีวิตของผู้คนที่หลวงพระบางในยามเช้า ตลาดเช้าสัญลักษณ์ของวันใหม่ที่ผู้คนใยหลวงพระบางต่างออกมาจับจ่ายสิ่งของที่ใช้ในชีวิตประจำวัน ผลไม้ป่า เห็ด ผักที่สามารถหาได้ตามฤดูการถูกนำมาวางจัดเรียงให้กับลูกค้าที่เข้ามาเลือกซื้อไปประกอบอาหารในชีวิตประจำวัน นั้นเป็นสัญญานที่บอกกับทุกคนที่ได้มาเห็นสิ่งเหล่านี้ด้วยตาของตนเองได้ว่า หลวงพระบางนั้นนอกจากเป็นเมืองที่เต็มไปด้วยศิลปวัฒนธรรมแล้ว ยังเป็นเมืองที่อุดทสมบูรณ์ด้วยทรัพยาการณ์ต่างๆ ที่หมุนเวียนไปตาม ฤดูการ ลองมองในอีกมุมหนึ่งนั้นบ่งบอกเราได้ทันทีว่าวิถีชีวิตของผู้คนที่หวลงพระบางนั้นยังใกล้ชิดและผูกติดกับธรรมชาติอันอุดมสมบูรณ์อีกด้วย

พระอาทิตย์แม้จะลับขอบฟ้าไปแล้วแต่ชีวิตของผู้คนที่นี้ยังไม่หลับใหลไปตามการเวลา แต่บางชีวิตพึ่งจะเริ่มต้นการประกอบอาชีพของพวกเขา ตลาดมืดเป็นแหล่งจำหนายของที่ละลึกแก่บรรดานักท่องเที่ยวที่ต้องการ ซื้อของที่ละลึกกลับไปเพื่อย้อนบอกตัวเองว่าได้มาสัมผัสับบรรยากาศเหลานี้ด้วยตัวเองแล้ว ผ้าทอหลากสี ผลิตภัณฑ์จากไม้ เครื่องเงินที่บรรดาพ่อค้า แม่ค้านำมาประชันกันเพื่ออวดสายนักท่องเที่ยวที่มาเยือนสถานที่แห่งนี้

กับกิจกรรมที่หลายหลาย เช่น การล่องเรือชมทัศนียภาพสองฝั่งแม่น้ำ การเดินป่า การเที่ยวชมหมู่บ้านต่างๆ ที่อยู้รายรอบหลวงพระบางต่างเป็นเสน่ห์ที่ดึงดูดหลายๆ คนให้หลงใหลในเสน่ห์ของเมืองในหุบเขาเล็กๆ แห่งนี้ ทุกย่างก้าวของผู้คนที่ผ่านไปมา ณ เมืองเล็กๆ แห่งนี้มันเหมือนเวลาที่นี้หยุดนิ่งอยู่กับที่ จึงเป็นสิ่งที่ดึงดูดผู้คนจากทุกทิศมายังหลวงพระบาง

แม้การเวลาจะเปลี่ยนไปเทคโนโลยีจะเข้ามามีบทบาทในชีวิตประจำวันมากขึ้น หลวงพระบาง อาจจะเป็นเมืองท่องเที่ยวในสายตาของนักท่องเที่ยวจากทั่วทุกมุมโลกที่ต้องการเดินทางมาแสวงหาความแปลกใหม่ของเมืองในภูมิภาคนี้ แต่ในความเป็นจริงแล้ว หลวงพระบางเป็นเมืองที่วัฒนธรรมยังคงอยู่ เป็นที่ ที่วัฒนธรรมกับวิถีชีวิตรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน เป็นที่ ที่วัฒนธรรมสืบถอดต่อจากรุ่น สู่รุ่น สิ่งเหล่านี้ทำให้หลวงพระบางยังเป็นเมืองที่วัฒนธรรมยังมีชีวิตอยู่...

ชีวิตคือการเดินทาง หากหยุดเดินทางเมื่อไหร่ นั้นคือชีวิตของเราก็จบลงด้วย

เป็นประโยคที่ผมได้ยินมานานแล้ว และผมเลยปฏิบัติตามซะ มันทำให้ผมได้พบกับประสบการณ์ต่างที่หลายหลาย ไม่ว่าจะเป็นศิลปะ วัฒนธรรม ที่แตกต่างกันออกไป ตามสถานที่ต่างๆ ซึ่งมันทำให้ผมรู้สึกว่าผมเป็นแค่คนตัวเล็กๆ ที่เดินทางไปในโลกกว้างที่มีเรื่องราวหลากหลายไห้ได้เรียนรู้

มีอีกหลายสถานที่ ที่ผมอยากที่จะไปเยือน ไปเรียนรู้วิถีชีวิตของผู้คนต่างๆ เหล่านั้น หากมาพูดถึงสถานที่ในฝันของผมที่ผมฝันและต้องไปเยือนให้ได้นั้น หลวงพระบาง เป็นหนึ่งของเมืองในฝันที่เต็มไปด้วยกลิ่นไอของวัฒนธรรมและศิลปะที่ยังอบอวน เหมือนกับว่าเวลาของที่นั้นจะหยุดนิ่งไม่ได้ขยับไปไหน... เรื่องที่ผมจะหาเวลาเดินทางไปให้ได้นั้นมันไม่ใช้เรื่องง่ายเลย ด้วยงานและความรับผิดชองของเราทุกๆ คนที่ต้องเล่นละครและใสหัวโขนที่ตนเองต้องแบกรับเอาไว้อยู้ตลอดเวลาทำให้การเดินทางไปยังเมืองในฝันของผมช้ากว่าที่ผมวาดฝันไว้

แต่... วันนี้ความฝันของผมเดินทางมาถึงแล้ว หลวงพระบางไม่ใช้ความฝันของผมต่อไป ผมละทิ้งบทบาทความรับผิดชอบของผมเหินฟ้าสู่เมืองมรดกโลก แห่งนี้โดยทิ้งเรื่องราวต่างๆ ไว้ข้างหลังและนับเวลารอที่จะได้สัมผัสกับกลิ่นไอของบรรยากาศเหล่านั้นในอีกไม่กี่ชั่วโมงที่จะถึง เมฆหมกที่ปกคลุมยอดเขาน้อยใหญ่ที่ปรากฏอยู่ต่อหน้าผม สลับกับทิวเขาที่เต็มไปด้วยป่าไม้หนาแน่น เครื่องบินที่ผมเดินทางลดระดับลงสู่สนามบินหลวงพระบางทำให้ผมมองเห็นบ้านเรือนที่ซ่อนตัวอยู่ในป่าทำให้ผมคิดถึงวรรณกรรมเรื่องบ้านเล็กในป่าใหญ่ ผมรู้ตัวอีกครั้งผมก็มาถึงแล้วเมืองในฝันของผมหลวงพระบาง... ผมเดินทางต่อไปยังที่พักขอมผมเพื่อที่จะเก็บข้าวของๆ ผมเพื่อที่จะเตรียมตัวเดินทางไปยังสถานที่ต่างๆ ที่ผมวาดฝันที่จะเห็นด้วยสองตาของผม แต่วันนี้เหมือนกับธรรมชาติยังไม่เป็นใจให้ผม ฝนโปรยปรายลงมาไม่ขาดเม็ด และท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยเมฆครึ้มตลอดทั้งช่วงบ่าย แต่ธรรมชาติก็ไม่ได้เป็นอุปสรรค์ของการเดินทางของผมในครั้งนี้ จักรยานคู่ใจของผมที่เช่ามาจากทางโรงแรม เพื่อที่จะเป็นเพื่อนคู่ใจของผมของผมตลอดทริปนี้ จากโรงแรมที่ผมพักเป็นระยะทางกว่า 2 กิโลเมตรที่เดินทางเข้ามาสู่ตัวเมืองหลวงพระบาง ผมได้เห็นถึงวิถีชีวิตของผู้คนที่หลากหลายตลอดสองข้างทาง ผมปั่นจักรยานฝ่าฝนพรำๆ ไปยังเป้าหมายแรกของผม พระราชวังเจ้ามหาชีวิต... เรื่องราวมากมายกว่าผมจะสามารถถ่ายทอดออกมาเป็นคำพุดได้บรรจุอยู่ภายในสถานที่แห่งนี้ ศิลปะต่างๆ ที่รวบรวมไว้ทำให้ผมนึกถึงสถานที่แห่งหนึ่งของบ้านเรา พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติเจ้าสามพระยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ที่รวบรวมประวัติศาสตร์ของประวัติศาสตร์ชาติไทยไว้เพื่อให้เราได้ศึกษาว่า เราเป็นใคร... ณ ที่แห่งนี้ผมได้เห็นผู้คนหลากหลายเข้ามาเยี่ยมชม ไม่ว่าจะเป็นชาวต่างชาติ และชาวลาวเองที่ไม่ลืมชนชาติของตน..

ผมใช้เวลาที่พิพิธภัณฑ์พระราชวังเจ้าหมาชีวิตอยู่นานพอสมควรหลังจากที่ได้เรียนรู้ถึงประวัติศาสตร์ชนชาติของชาวลาวแล้วผมปั่นจักรยานต่อมาเรื่อยๆ มาที่วัดวิชุน แผ่นที่ราคา 1 US$ นำทางผมมายังวัดแห่งนี้ได้โดยที่ไม่หลงทาง ล็อคคอรถจักรยานคันเก่งของผมไว้ที่โคนต้นไม้ และเดินเข้าสู่วัดวิชุน วัดแห่งแรกของหลวงพระบาง สิ่งแรกที่ผมเห็นและรู้สึกเมื่อก้าวย่างเข้าสู่โบมส์ของวัดแห่งนี้คือว่ามเงียบ ความสงบ และศิลปะหลายแขนง สกุลช่างที่นี้ และที่น่าแปลกใจคือทุกอย่างที่นี้ยังมีกลิ่นอายของอดีตอยู่รายล้อมอยู่รอบๆ ตัว หลวงพระบางเหมือนเป็นเมืองที่เวลาถูกหยุดไว้กับที่มานานแล้ว แม้จะมีกลิ่นอายของความอารยธรรมสมัยใหม่เข้ามา แต่ที่นี้ผู้คนยังคงมีวิถีที่ชีวิตที่ไม่เปลี่ยนแปลงไปจากเดิมมาก ลอมตัวผมผู้หญิงใส่ผ้าซิ่นในชีวิตประจำวันยังอยู้ลายร้อมตัวผม ผมนั่งเฝ้ามองผู้คนในวัดวิชุน วัดศิลปะแบบลานช้าง ผสมลานนา อยู้นานพอสมควรจึงได้กราบลาพระพุธรูปประทานปางสมาธิออกมาเพื่อเดินขึ้นสู่พระธาตุพูสี

บันได้มากกว่า 300 ขั้นไม่สามารถที่จะหยุดให้ผมเดินขึ้นไปเพื่อที่จะชื่นชม กับทัศนียภาพของเมืองได้ เข้าน้อยใหญ่ สลับกันยาวเป็นทิวแถวปรกฏต่อสายตาผมทั้นทีเมื่อเดินทางขึ้นมาถึงพระธาตุฯ บางลูกซ่อนตัวอยู่ในกลีบเมฆเหมือนไม่อยากอวดความสวยงามของมันไว้ในกลีบเมฆ สายลมที่พัดโชยทำให้ผมรู้สึกหายเหนื่อยจากการเดินทางวันนี้ ผมย้อนถามตัวเองว่าแล้วที่ประเทศไทยละเราได้เห็นบรรยากาศเหล่านี้หรือยัง... ผมคิดถึง ปาย อำเภอเล็กๆ ของจังหวัดแม่ฮ่องสอนซึ่งมีบรรยากาศที่ไม่แตกต่างจากที่นี้เลย...
สายฝนยังไม่หยุดเม็ดลงจากชั่วโมงแรกที่ผมเหยียบลงมาที่เมืองนี้ แต่ดูท่าว่าจะหนักขึ้น ผมเข้ามาหลบฝนที่หอพระหลังพระธาตุ จึงได้ใช้โอกาสนี้กราบนมัสการพระธาตุแห่งนี้... รอบๆ ตัวผมนักท่องเที่ยวต่างทยอยวิ่งเข้ามาหลบฝนที่หอพระแห่งนี้ ทั้งนักท่องเที่ยวชาวไทย และชาติอื่นๆ มองออกไปนอกหน้าต่างเณรรูปหนึ่งยืนกางร่มและชมทิวทัศจากพระธาตุแห่งนี้อยู่ มันทำให้ผมอดไม่ได้ที่จะหยิบกล้องของผมออกมาและบันทึกสิ่งที่ผมเห็นไว้

ครึ่งชั่วโมง ผ่านไปเร็วมากพระพิรุณได้หยุดเม็ดฝนที่โปรยปรายลงมาให้ผมเดินลงจากพระธาตุพูสี ลมมายังตลาดมืดเพื่อที่จะเดินเลือกชมสินค้าและวิถีชีวิตของผู้คนมากมาย ผมทานอาหารง่ายๆ ในตลาดในราคาที่ไม่แพงมาก... ผมเดินต่อๆ ไปเพื่อที่จะมองดูชีวิตหลังพระอาทิตย์ลับฟ้าไปของผู้คนที่นี้ บ้างก็กลับที่พักเพื่อพักผ่อนจากเรื่องราวของวันนี้ บ้างก็เริ่มที่จะประกอบกิจการของตัวเองหลังพระอาทิตย์ตกดิน ผมปั่นจักรยานคันเดิมของผมกลับยังที่พัก ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายลงมาบางๆ ผมคิดย้อนกลับถึงวิถีชีวิตของคนเมืองที่มีแต่ความวุ่นวายและห่างจากวัฒนธรรมของเรามากขึ้นเรื่อยๆ และเมื่อไหร่มันจะหายไป แล้วเราจะเรียกเวลาเหล่านั้นคืนมาได้ไหม...

(ต่อวันที่ 2)

2 ปีกว่าๆ แล้วที่มีกล้อง DSLR ตัวแรกเป็นของตัวเอง

สิ่งที่ได้มาจากกล้อง DSLR ตัวแรก Nikon D50 มันมากกว่าที่ผมจะพูดหรือเขียนออกมาได้ มันทำให้ผมได้เห็นโลก ได้เห็นสถานที่ต่างๆ ที่ผมไม่เคยไป ได้สัมผัสความรู้สึกที่ผมไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน
เรื่องราวหลายๆ อย่างที่ผมได้เดินทางไปพบ ได้ถูกบันทึกลงบน CCD ของกล้องคู่ใจผมตัวนี้รูปแล้วรูปเล่า บางรูปมันบันทึกความทรงจำที่ผมไม่สามารถที่จะนำมันกลับมาได้อีกครั้ง เพื่อให้เราได้ย้อนคิดถึงอีกครั้งเวลาที่เราต้องการ

หลายหมื่น หลายแสนรูปที่ถูกบันทึกจากกล้องคู่ใจตัวนี้มันอาจจะเป็นเพียงรูปภาพที่บางคนอาจจะดูไม่มีคุณค่าอะไร แต่สำหรับผมแล้วรูปที่ถูกบันทึกโดยกล้องคู่ใจของผมตัวนี้จะเป็นความรู้สึกดีๆ ที่ผมได้ผ่านมาได้พบเห็นครั้งหนึ่งในชีวิต

แม้วันนี้ D50 จะไม่ได้ไปไหนมาไหนกับผมอีกแล้ว ไม่ได้ร่วมเดินทางด้วยกันเหมื่อนเดิมแต่ความทรงจำผ่านมาด้วยกันยังคงอยู่เหมือนเดิม

นานๆ ครั้งถึงจะได้มีโอกาสออกไปพักผ่อน ไปถ่ายรูปแบบจิงๆ จังๆ กับเค้าบ้าง

ครั้งนี้ผมเลือกที่จะไปยัง... ลาว ประเทศบ้านใกล้เรือนเคียวของเรานั้นเอง ที่หลายๆ คนคงคิดว่าไม่น่ามีอะไรให้ดูเท่าไหร่ แต่ตรงกันข้ามที่นี้ยังเป็นเมืองที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของวัฒนธรรม และวิถีชีวิตที่เรียบง่ายอบอวนไปทั่ว

เวลาเพียง 2 วัน 1 คืน ผทพยายามใช้ให้คุ้มค่า สิ่งแรกที่ผมทำหลังจากเดินหาที่พักที่มีพี่ที่รู้จักกันแนะนำมาคือหาจักรยาน 1 คันมาเพื่อปั่นไปรอบๆ เมือง สิ่งที่ผมเห็นที่นี้คือชีวิตที่เรียบง่าย ร่องร้อยของวัฒนธรรมที่ยังมีอยู่รายล้อมทั้งเมือง รอยยิ้มที่มีให้กันและกันตลอดเวลาที่ผมไปยังทุกๆ ที่ ผมยังจำความรู้สึกที่เป็นมิตรที่คนที่นั้นมอบให้ผมตลอดเวลา

ทุกที่ๆ ผมไป ผมใช้เวลาอยู่ผมเห็นถึงความสวยงาม เห็นถึงวัฒนธรรมที่ไม่มีเรื่องของความเจริญทางวัตถุ เข้ามาเจือปนอยู่ ผมใช้เวลา 2 วันของผมอย่างคุ้มค่า และกลับมามองว่า เราคงต้องกลับไปมองบ้านเรา เมื่องเราให้สวยงามอย่างที่เรามองที่นี้งามบ้างแล้ว

สบายดีนะครับ

หลายเดือน เกือบๆ 8 เดือนที่หายไปจากการจับกล้องแบบเป็นจริงเป็นจัง

ตอนนี้เริ่มที่จะมีเวลาที่เป็นส่วนตัวมากขึ้นที่จะกลับมาถ่ายรูปอีกครั้ง แน่นอนประสบกรณ์ต่างๆ ก็หายไปตามการเวลาด้วย เลยทำให้ผลงานออกมาด้อยกว่าที่ควร คงต้องอาศัยเวลาที่จะกลับมาเรียนรู้ หรือพูดง่ายๆ กลับมาเริ่มนับ 1 ใหม่อีกครั้งหนึ่ง